Owczarek niemiecki. historia rasy
3 kwietnia 1899 roku, w Niemczech powstał związek hodowców psów, którego twórcą był Max von Stephanitz. Celem związku był rozwój hodowli psów, które były by odpowiedzią na zainteresowanie wojska i policji zwierzęciem służbowym przeznaczonym do walki z przestępczością i do celów wojskowych.
Zainteresowanie twórców związku wzbudził silny i sprężysty pies w typie owczarka. Nazywał się on Hektor Linksrhein i zainspirowana właśnie tym okazem grupa przyjaciół stworzyła Zrzeszenie dla hodowli owczarków niemieckich (Verein fur Deutsche Schäferhunde), w skrócie zwane Schäferhundverein, czyli SV. Von Stephanitz kupił Hektora i w swojej hodowli nazwał go Horand von Grafrath (od nazwy miejscowości, w której mieściła się jego hodowla). Pies ten był protoplastą dzisiejszego owczarka niemieckiego i zadecydował o dzisiejszym wyglądzie i charakterze tej wspaniałej rasy.
Członkowie związku rozpoczęli poszukiwanie suk, których charakter i budowa odpowiadały protoplaście rasy. Po ich znalezieniu i rozmnożeniu wybierano najlepsze szczenięta, które oceniano później jeszcze raz, po osiągnięciu wieku, kiedy ich temperament i budowa fizyczna mogły zostać właściwie ocenione.
Podstawowym reproduktorem był od początku Horand, a świeżą krew do hodowli wnosiły suki, które zawsze jednak pochodziły z gniazd psów pasterskich. Niestety chów krewniaczy i upodobania części hodowców do dużych psów doprowadziły hodowlę do zejścia z wcześniej wytyczonej ścieżki. Około 1925 roku psy tej rasy stały się wysokie, niezgrabne i zwaliste. Zatraciły płynność ruchu, która była podstawowym założeniem hodowli Stephanitza. Notowano również coraz więcej wad charakteru oraz genetyczne braki w uzębieniu. Już w roku 1922 SV podjęło próbę powrotnego skierowania hodowli na właściwe jej tory. Wprowadzono okresowe kontrole i przeglądy licencyjne dopuszczające konkretne osobniki do rozpłodu. Wydawano też zalecenia i porady dotyczące hodowli.
Zaczątkiem nowej ery w hodowli owczarka niemieckiego była wystawa we Frankfurcie, która odbyła się w roku 1925. W przeddzień wystawy odbyła się, przy zamkniętych drzwiach narada czołowych działaczy związku SV.
W czasie wystawy, w kategorii open, gdzie startować mógł każdy pies, a której celem było wybranie najlepszego owczarka odrzucano każde zwierzę, które miało jakieś wady anatomiczne lub wady charakterologiczne. W finale pozostała bardzo wąska grupa najlepszych osobników. Po kilku godzinach narad podjęto decyzję, że zwycięzcom jest Klodo von Boxberg, który miał się stać protoplastą nowego otwarcia w historii rasy owczarków niemieckich.
Części hodowców wybór ten nie przypadł do gustu, w związku z czym powstały dwie linie hodowli: eksterierowa, zwana też wystawową i użytkowa, czyli pracująca. Psy eksterierowe mają obniżony zad, łukowaty kręgosłup i silne kątowanie. Nie wykazują tak silnej pasji do pracy jak ich kuzyni z linii użytkowej, mający mniejsze kątkowanie i prosty kręgosłup. Na wystawach nie mają one szans na najwyższe lokaty, jednakże w konkursach terenowych nie mają sobie równych.
